Daintree Rainforest - 12 en 13 augustus

De regen is vannacht gestopt, maar het is nog wel bewolkt. Het wordt vandaag zo'n 23 graden.
Via de Woolworths in Mossman, om voldoende eten in te slaan, rijden we naar Diwan. Diwan ligt midden in de Daintree. Hier hebben we voor twee nachten een villa geboekt.

We moeten de Daintree River oversteken om er te kunnen komen. Dit kan maar op één manier; via een pontje. We sluiten aan in de rij auto's. Wanneer de auto's en campers er afrijden die vanaf de overkant komen, kunnen wij er al op. Voor ons rijdt een zware vrachtauto het pontje op. We vragen ons af of het pontje dit allemaal kan houden. Het blijkt geen probleem te zijn. In een paar minuten zijn we over de rivier en vervolgen we onze weg. De weg is in erg slechte staat door de vele regen en daardoor kan er maar van één rijbaan gebruik gemaakt worden. De andere rijbaan is op sommige stukken zelfs helemaal verdwenen. Verkeersregelaars zorgen ervoor dat de weg steeds maar voor één richting tegelijk vrijgemaakt wordt. Het is een uitdagend ritje, maar wel bijzonder zo door het regenwoud.

Aangekomen in Diwan (een heel klein plaatsje), kom je binnen rijden bij de Daintree Ice Cream Company. Al het ijs is gemaakt van exotisch fruit dat in hun eigen tropische boomgaard is gekweekt. We gaan proeven!
Marijn kiest de 4-smaken mix: coconut, mango, black zapote en wattleseed (zie Google). Hij vindt ze niet allemaal even lekker. Ferry heeft mango, Jade strawberry en ik soursop (zie wederom Google).
We wandelen nog even rond in de boomgaard en gaan dan weer verder.

Via een zandweg komen we bij een inrit die steiler dan steil omhoog gaat. Volgens de navigatie moet dit de inrit naar onze villa zijn. We besluiten de auto beneden te laten staan en eerst lopend omhoog te gaan om te checken of dit daadwerkelijk het goede adres is. Ook zo zonde als je voor niks een zenuwslopend ritje omhoog maakt.
De inrit gaat over van verhard naar grit, gaat een aantal bochten om en is behoorlijk lang. Boven aangekomen wacht ons een prachtig huis met een nog prachtiger uitzicht. We kijken uit over het enorme Daintree regenwoud met in de verte de Grote Oceaan. Even een besefmomentje dat we dit uitzicht, met zeer grote waarschijnlijkheid, nooit meer gaan zien en waarschijnlijk ook nooit meer gaan overtreffen. Adembenemend...

Ferry en Jade besluiten de auto op te halen. En ik ben alleen maar dankbaar dat het eerste ritje over de inrit mij bespaard blijft.
Ter info: ik ben na Hervey Bay gestaakt met de rijlessen links-rijden. De afstanden per dag waren te behappen voor Ferry, dus ik voelde geen druk om het te moeten willen 😉.

Rond het huis groeit van alles. We verzamelen wit/roze vruchten (porseleinfruit) waarvan we hebben gelezen dat Kasuarissen ze lekker vinden. We strooien ze op het veld voor ons huis. Wie weet, wie weet..
Vanbinnen is het huis ook helemaal leuk. Enige punt dat mij wat zorgen baart, is de ontdekking van een keuteltje op het bed waar Ferry en ik in slapen. Wie heeft dat daar neergelegd is dan de vraag..... Ik hoop niet dat we er vannacht achter gaan komen 😳.

We zien op Google dat er wel geteld één restaurantje in Diwan zit en besluiten daar in de avond naartoe te gaan. Waar Marijn, bij de aanblik van het restaurant,  het 'scoutingkamp-gevoel' krijgt, krijg ik het 'schoolkamp-in-Hattem-gevoel'. Aangezien er geen andere optie is, zetten we ons over het kampgebouw-gevoel heen en lopen naar binnen. Het assortiment glutenvrij en koemelkvrij beperkt zich tot één keuze, aangezien al het andere melk bevat of in hetzelfde (gluten)vet gebakken wordt. En dus zit ik even later aan de rijst met groente en biefstukreepjes. Ook Ferry neemt iets met rijst en de kinderen een schnitzel.

Terug bij het huis, wil ik dat alle hoeken en kieren gecheckt worden om de dader van de keutel te vinden. Ferry gaat op onderzoek uit en stuit op een mega-spin. Ik maak een foto en zoek op 'Google lens' op om welk soort het gaat. We hebben flinke pech, want Google zegt dat het de Dolomedus Tenebrosus is; een giftige spin. De paniek slaat toe en de spin moet dus echt dood, willen we de nacht overleven. Ik duw Ferry een Wildlife boek in de handen waarmee hij de spin kan doodslaan. Hij mist en Jade en ik maken zoveel geluid dat het zeer doet aan onze stembanden. Gelukkig komt de spin weer tevoorschijn. Dit keer gebruikt Ferry de bbq-spaan en... weer mis. We hebben het niet meer. De spin is ook even uit het zicht, wat er bijna voor zorgt dat we onze intrek in de auto nemen. Maar dan ontdek ik hem toch weer in een kier. Tijd voor een andere tactiek: ik druk mijn bus haarlak in Ferry's ene hand en de bus Mosquito spray in de andere. Tegen deze twee is onze Dolomedus niet opgewassen. Hij begint te zwalken, waarna de bbq-spaan er definitief een einde aan maakt.
Wanneer iedereen weer rustig is, Google ik toch nog even verder en kom ik erachter dat de Dolomedus alleen in Amerika voorkomt ☺️. Onze eindconclusie is nu dat het een Southern Rainforest Huntsman is geweest. Deze is gelukkig niet giftig 😁.
De eigenaar van de keutel wordt, ook bij verdere inspectie, niet gevonden.

We komen de eerste nacht gelukkig zonder ongewenste gasten door en maken ons klaar om naar Cape Tribulation te gaan. We gaan ziplinen door de boomtoppen van de Daintree. Na een half uur rijden komen we aan bij Treetops Adventure. We krijgen een bandana, helm en handschoenen en gaan met z'n tienen in een busje op weg naar de zipline locatie. Het voelt een beetje als 'Wie is de mol?' op weg naar een opdracht.
Op de locatie krijgen we een tuig aan en lopen we via een uitdagend pad naar het eerste platform. We krijgen uitleg over het gebruik van het gezekerde touw en de pulley en dan is het tijd om het in de praktijk te brengen. Het is best hoog, maar aangezien we vooraan in de groep worden geplaatst, heb ik niet echt tijd om daar over na te denken en geef ik me er maar gewoon aan over. Jade is steeds als eerste, dan volg ik, daarna Marijn en Ferry en dan de rest van de groep. De ziplines zijn 15-130 meter lang. Tussen de platforms moeten we soms wiebelige trappen en bruggetjes oversteken. Maar het is zo leuk! De twee uur ziplinen vliegen (letterlijk) voorbij.

Na het ziplinen lunchen we bij een cafeetje en steken dan de weg over om via een Mangrove-pad naar het strand te lopen. Cape Tribulation heeft een enorm breed en lang strand. Daarnaast is dit ook de enige plek ter wereld waar twee werelderfgoedlocaties elkaar ontmoeten, namelijk het 'Wet Tropics Rainforest' en het 'Great Barrier Reef'. We lopen via het strand zo ver mogelijk naar dit punt toe. Wederom bijzonder en prachtig om te zien. Er staan veel palmbomen langs het strand. Er zijn echter, door de cycloon van vorig jaar, ook een heel aantal neergegaan. Gelukkig zien we uit veel kokosnoten jonge scheuten komen; de palmbomen van de toekomst.

Als we weer bij het huis zijn, videobellen we met Nederland om opa met zijn verjaardag te feliciteren. We horen dat alles nog steeds goed gaat en dat het flink warm is in Nederland. De komende dagen wordt het ook in Noord Queensland lekker warm. Vandaag was het 27 graden en dit loopt komende dagen op naar 30 graden.
Morgen vertrekken we naar Cairns; dit is helaas ook de laatste locatie van onze reis.