Seaforth - 28, 29, 30 juli

Van Hervey Bay naar Seaforth is het ongeveer 800 kilometer rijden. We knippen de reis in tweeën en overnachten na de eerste 400 kilometer in Rockhampton ('Rocky' of 'the Beef Capital')

De Bruce Highway naar Rockhampton is lang en best een beetje eentonig. Langs de Highway zien we eens in de zoveel tijd een dode kangoeroe, wallaby en zelfs een keer een dode koala liggen. Echt niet leuk. Ook zie je goed de gevolgen van de heftige bosbranden van een aantal jaren geleden. Veel bomen die zwartgeblakerd zijn. Bijzonder dat een groot aantal van deze bomen, ondanks de zwarte stam, toch vol in het groene blad zitten.

Vlakbij het plaatsje Childers komen we vanuit het niets in een file terecht. Overal staan auto's in de berm geparkeerd. We kijken op Google wat er aan de hand is. Het blijkt dat we in het Childers Festival zijn terechtgekomen. We parkeren de auto en lopen een grote jaarmarkt op. Er staan ontzettend veel kraampjes en foodtrucks (meer dan 400). Op verschillende plekken is er livemuziek. Ook is er een kermis. We spreken inwoners uit Bundaberg (van oorsprong Zuid-Afrikanen). Zij vertellen dat dit al 27 jaar hèt jaarlijkse evenement is waar de hele streek op afkomt. Het zijn dus allemaal locals en een groot percentage draagt een cowboyhoed. Heel leuk om hier even onderdeel van te zijn.

We vervolgen onze reis en komen in de namiddag in Rockhampton aan. Het is zondag,  dus weinig te doen in de stad. Helaas voor Jade is ook het grote winkelcentrum, met een Target, vlakbij het motel gesloten. De energie bij ons is even op, dus geen probleem om bij het motel (met Wi-Fi) te blijven. We halen 'gezonde' magnetron-maaltijden en sluiten de dag af met een spelletje.

Rond half tien 's ochtends zitten we weer in de auto voor deel twee van deze etappe. De zon schijnt heerlijk, maar er is nog wel een koud windje.
Onderweg zijn er weinig bezienswaardigheden om voor te stoppen. Naast de nodige koffie- en plaspauzes stoppen we in Clairview; een heel klein plaatsje met een prachtig mooi tropisch strand. Het is eb en de zee heeft zich enorm ver teruggetrokken. Op het strand liggen allemaal kokosnoten uit de palmbomen die er staan en aan een aantal bomen hangt een autoband om in te schommelen.
We smeren nog wat broodjes vanuit de achterbak en rijden weer verder.

Seaforth ligt in de regio Mackay. In deze regio verbouwen ze voornamelijk suikerriet. Zodra we de regio Mackay naderen, wordt het groener en zie je onafgebroken de suikerrietvelden. Het landschap begint iets meer te glooien. De stad Mackay ligt 45 kilometer voor Seaforth. Het is een grote stad en we maken er een stop bij een grote shoppingmall met een Target. Marijn koopt voor zijn Nintendo Switch een nieuw spel, want die zijn hier (volgens hem) goedkoper dan in Nederland.

We komen in de namiddag aan in Seaforth. De eigenaresse (Tracy), van de units waar wij verblijven, is erg aardig en meer dan behulpzaam. Naast ons verblijf zit een kleine 'general shop' waar je ook eten kan afhalen. Aan het einde van ons straatje is de zee. Ferry en ik lopen er even naartoe en zien vanaf het strand hoe de zon ondergaat. Wat een geluksvogels zijn wij, dat we hier staan!

Wanneer we gegeten hebben en met z'n vieren gezellig aan de tafel zitten, floept de stroom ineens uit. Het is in heel Seaforth en daarbuiten aardedonker. Er is geen noodaggregaat o.i.d.  Onze telefoons trekken langzaam leeg. Dat is mooi balen, want we hebben een wekker nodig om morgen voor zonsopkomst op het strand in Cape Hillsborough te zijn. Hier komen elke ochtend kangoeroes en wallaby's bij zonsopgang naar eten zoeken.

Om 1.30 uur in de nacht gaan alle lampen ineens aan. Gelukkig, de stroom is weer terug. Om 5.00 uur gaat de wekker. We schieten onze kleren aan en rijden om 5.40 uur naar Cape Hillsborough. Dit is een kwartiertje rijden. Bij aankomst lopen we in het donker het strand op; in de verte zien we een paar lampjes van andere mensen en we lopen hun kant op. Er staan al drie wallaby's. Even later komen er nog twee bij en vanaf de andere kant komen er twee kangoeroes naar ons toe springen. Langzaam kleurt de lucht rood en komt de zon op. Het is prachtig. Mijn verwachting was dat er wel dertig kangoeroes voorbij zouden springen, maar dat is alleen op de plaatjes in reisgidsen het geval, denk ik 😉.

We duiken na deze ochtendactiviteit nog even terug het bed in voor een paar uurtjes slaap. Als we weer wakker worden, doe ik een wasje dat lekker in de zon kan drogen. We maken met z'n vieren een strandwandeling en Jade vindt de mooiste schelpen. Na de lunch vertrekken we naar Cape Hillsborough National Park voor nog een wandeling.
We moeten daarna een eindje rijden naar de dichtstbijzijnde Woolworths supermarkt en kiezen de verkeerde weg terug richting Seaforth. Deze leek op de navigatie het kortste, maar blijkt voor een groot gedeelte onbestraat te zijn. Compleet door elkaar geklutst, komen we bij onze unit aan, waar Ferry in de buitenkeuken pizza's in de pizzaoven schuift.

Seaforth was een heel fijn plekje voor twee nachtjes. Morgen gaan we naar Airlie Beach.